ترنم

tandis-eshgh — Fri, 13 Nov 2009 21:35:55 GMT

هوالمحبوب

الهی

امشب دلم خیلی آشفته

احساس تنهایی بغضم را سخت فشرده

الهی دلم تنگ است تنگ

تنگ دیدارت

تنگ باتو بودن

احساس میکنم خیلی از تو فاصله گرفتم

دیگر نه اشکی و نه شوقی

تنها و سرگردان در این دنیای خاکی

هیچ لذتش شادم نکرد

همه چیز فانی بود

همه چیز

و من به دنبال یک لحظه آرامش

الهی ای معبودم

ای مونس شبهای تارم

وای تنها امیدم

به فریادم رس

مرا از این همه تنهایی برهان

tandis-eshgh — Wed, 15 Jul 2009 09:22:18 GMT

خدايا تورا شکر ميکنم از قفس آزادم کردي و از ميان طوفان هاي ظلمت و جهل و کفر بيرون کشيدي.

خدايا تورا شکر مي کنم که قلب مرا با سوزش شمع هماهنگ کردي ديدگانم را به قدرت اشک حيات دادي

و هم به وسعت آسمان بي پايانت به نهايت اتصال دادي از من اگر محصول عمرم را بطلبي

اشک تقديمت مي کنم

خدايا وجودم اشک شده است همه وجودم از اشک مي جوشد مي لرزد مي سوزد و خاکستر ميشود

اشک شده ام و ديگر هيچ.

به من اجازه بده که در جوارت قرباني شوم و بر خاک ريخته شوم

و از وجود اشکم غنچه هاي شکفد که نسيم عشق و ايمن و فداکاري از آن سرچشمه بگيرد .

خدايا هميشه آرزو داشتم که لوح وجودم را در برابرت با باز کنم

و با سيلاب اشک همه ناپاکي هايي که خود ميداني بشويم

و همچو طفلي نوزاد پاک و درخشان و معصوم گردم و از همه آلايشها آزاد گردم

و زير دندانهاي اژدهاي مرگ به فرشته ي رحمت متوجه شوم

و آن گاه عصاره ي وجودم را در پاکترين شکلش به تو تقديم کنم

گوشه اي از نيايش هاي عارفانه شهيد چمران

این روزها خیلی دلم میگیره از خودخواهیها و نامردمیها خسته ام

از تزویر و ریا

مرگ:

مرگ،خوابي شيرين،

در آغوش خاك گرم كه جسم سرد مرا در آغوش ميگيرد

تا همه ي بي مهري ها وسردي ها و نامردي ها را به فراموشي بسپارم.

و با چه محبتي مهرش را نثارم ميكند بي منت.

و باد كه با وزش بر روي خاكم و نوازشي دلنشين آرامم مي كند

و در لابه لاي درختان برايم آوار مي خواند

و درختان برايم دست مي زنند

و حال با اين ياران ديگر احساس تنهايي نخواهم كرد.

مرگ زيباست براي جسم سردم و روح بلند پروازم

كه باز خواهد گشت در آغوش گرم وبي نهايت محبت او.

ياس هايي كه معطر گشته اند-مست عطر ياس حيدر گشته اند

tandis-eshgh — Thu, 28 May 2009 06:53:18 GMT

بنام خداوند بخشنده مهربان .

خدايا !

خطاها جامه مذلت بر من پوشانيده است و دوري از تو لباس بينوايي بر تنم كرده است

و جنايت بزرگ من دلم را ميرانده است؛

پس اي آرزوي من !

به عزت تو سوگند كه جز تو گناهان خويش را آمرزنده اي نمي يابم

و شكستگي خود را جز تو جبران كننده اي نميبينم

و همانا كه با انابه به درگاهت سر فرود مي آورم و با زاري و خاكساري قصد پيشگاهت مي كنم ؛

پس اگر مرا از در خود براني به چه كسي پناهنده گردم و اگر از آستانت دورم كني به چه كسي پناه برم ؛

پس افسوس بر شرمساري و ننگيني من و دردا بر بدي كردار و جنايتكاريم .

اي آمرزگار گناه بزرگ و اي درمان كننده استخوان شكسته ،

از تو ميخواهم كه گناهان كشنده ام را ببخشايي و رسواييهاي نهانم را بپوشاني

و در شهودگاه رستاخيز از لذت بخشايش و آمرزشت محرومم نفرمايي

و از عفو جميل راز پوشت مرا برهنه نگذاري .

خدايا !

ابر رحمتت را بر گناهان من سايه افكن كن و سحاب مهرت را بر عيبهايم بباران .

خدايا !

آيا بنده گريز پا جز به سوي مولاي خويش باز مي گردد؟

يا ، هيچكس جز مولاي او ، او را از خشم وي پناه مي دهد ؟

خدايا !

اگر پشيماني از گناه بازگشت باشد پس ، همانا سوگند به عزت تو كه من از پشيمانانم .

و اگر آمرزشخواهي از خطا ، مايه ريختن گناه باشد پس من در درگاه تو از آمرزش خواهانم .

تو حق داري بازخواست فرمايي تا وقتي كه خشنود گردي .

الهي !

سوگند به قدرتي كه بر من داري ،توبه مرا بپذير و سوگند به شكيبايي كه دربارة من داري ،

مرا ببخشاي و سوگند به دانشي كه بر من داري ، با من مدارا كن .

خدايا ، تويي كه بروي بندگانت دري به سوي بخشايش گشودي و آن را توبه ناميدي .

پس گفتي :

به سوي خدا توبه كنيد ، توبه نصوح .پس ، بهانه آن كس كه پس از گشوده شدن آن در ،

از وارد شدن در آن غفلت ورزد چيست ؟

خدايا !

اگر گناه از بنده ات زشت است اما بخشايش از تو زيباست .

خدايا !

من نخستين كس نيستم كه ترا نافرماني كرده باشد و تو توبه او پذيرفته باشي

و نخستين كس نيستم كه دست به دامان احسان تو شده باشد و توبه او بخشش كرده باشي .

اي پاسخگوي درمانده ، اي برطرف كننده زيان ، اي داراي احسان بزرگ ، اي داناي راز نهان ،

اي كه به زيبايي پرده بر گناهان مي پوشاني ،

جود و كرمت را نزد تو شفيع آورده ام و به آستان تو و مهري كه نزد توست دست توسل ميزنم ؛

پس دعاي مرا اجابت فرماي و از آستانت نوميدم مساز و توبه ام را بپذير

و خطايم را جبران فرماي ؛ به بخشش و رحمت تو ، اي ارحم الراحمين .

السلام علیک یا ریحانه الرسول(ع)

ايام عزاداري بانوي دو عالم رو بر همه عاشقان و دوستدارانش تسليت باد .

از خلقت زهرا چه بگويم چه نگويم

وز عصمت زهرا چه بگويم چه نگويم

نور ازلي حضرت زهراست بدانيد

آيات جلي حضرت زهراست بدانيد

همتاي علي حضرت زهراست بدانيد

از شوكت زهرا چه بگويم چه نگويم

او فاطمه و هانيه و ام ابيهاست

ريحانه پيغمبر و صديقه كبراست

آرام دل و روشني خانه مولاست

از طلعت زهرا چه بگويم چه نگويم

زان مائده اي را كه خدا كرد تفضل

زهرا به خدا برد فقط دست توسل

آن بود بلي معني تسليم و توكل

از حاجت زهرا چه بگويم چه نگويم

احمد دُر حق فاطمه دردانه وحي است

سجاده زهرا شرف خانه وحي است

صديقه گل لاله گلخانه وحي است

از مدحت زهرا چه بگويم چه نگويم

طوبي كه شنيدي سبد سنبل زهراست

كوثر كه شنيدي تو گلاب گل زهراست

دل محو حسين است و حسين بلبل زهراست

از نكهت زهرا چه بگويم چه نگويم

غوغاي فدك صحنه خون رنگ زمان است

فرياد علي مظهر حق زنگ زمان است

هر كس كه بود دشمن او ننگ زمان است

از همت زهرا چه بگويم چه نگويم

در آن گذر تنگ چه گويم كه چه ها شد

ثاني سگ هاريست ز قلاده رها شد

با حمله او محسن شش ماهه فدا شد

از محنت زهرا چه بگويم چه نگويم

خانه امن شه مردان شرر افتاد

ناموس علي دخت نبي در خطر افتاد

صديقه پس از سقط جنين پشت در افتاد

از غربت زهرا چه بگويم چه نگويم

ترسيد سران ستم از جرئت زهرا

لرزيد خليفه به خود از صحبت زهرا

حق بود و حقيقت هدف و نيت زهرا

از نيت زهرا چه بگويم چه نگويم

خوش زاد ادب شيوه ارباب كمال است

آدم شدن بي ادبان امر محال است

عشق علي و فاطمه هر دو دو مدال است

از دولت زهرا چه بگويم چه نگويم

لعن الله علي قاتليك يا فاطمه الزهرا

tandis-eshgh — Tue, 28 Apr 2009 19:59:31 GMT

تلاطم دل

tandis-eshgh — Fri, 24 Apr 2009 09:53:18 GMT

گفتم: چقدر احساس تنهایی می‌كنم …
گفتی: فانی قریب
.:: من كه نزدیكم (بقره/۱۸۶) ::.

گفتم: تو همیشه نزدیكی؛ من دورم… كاش می‌شد بهت نزدیك شم …
گفتی: و اذكر ربك فی نفسك تضرعا و خیفة و دون الجهر من القول بالغدو و الأصال
.:: هر صبح و عصر، پروردگارت رو پیش خودت، با خوف و تضرع، و با صدای آهسته یاد كن (اعراف/۲۰۵) ::.

گفتم: این هم توفیق می‌خواهد!
گفتی: ألا تحبون ان یغفرالله لكم
.:: دوست ندارید خدا ببخشدتون؟! (نور/۲۲) ::.

گفتم: معلومه كه دوست دارم منو ببخشی …
گفتی: و استغفروا ربكم ثم توبوا الیه
.:: پس از خدا بخواید ببخشدتون و بعد توبه كنید (هود/۹۰) ::.

گفتم: با این همه گناه… آخه چیكار می‌تونم بكنم؟
گفتی: الم یعلموا ان الله هو یقبل التوبة عن عباده
.:: مگه نمی‌دونید خداست كه توبه رو از بنده‌هاش قبول می‌كنه؟! (توبه/۱۰۴) ::.

گفتم: دیگه روی توبه ندارم ...
گفتی: الله العزیز العلیم غافر الذنب و قابل التوب
.:: (ولی) خدا عزیزه و دانا، او آمرزنده‌ی گناه هست و پذیرنده‌ی توبه (غافر/۲-۳ ) ::.

گفتم: با این همه گناه، برای كدوم گناهم توبه كنم؟
گفتی: ان الله یغفر الذنوب جمیعا
.:: خدا همه‌ی گناه‌ها رو می‌بخشه (زمر/۵۳) ::.

گفتم: یعنی بازم بیام؟ بازم منو می‌بخشی؟
گفتی: و من یغفر الذنوب الا الله
.:: به جز خدا كیه كه گناهان رو ببخشه؟ (آل عمران/۱۳۵) ::.

گفتم: نمی‌دونم چرا همیشه در مقابل این كلامت كم میارم! آتیشم می‌زنه؛ ذوبم می‌كنه؛ عاشق می‌شم! … توبه می‌كنم
گفتی: ان الله یحب التوابین و یحب المتطهرین
.:: خدا هم توبه‌كننده‌ها و هم اونایی كه پاك هستند رو دوست داره (بقره/۲۲۲) ::.

ناخواسته گفتم: الهی و ربی من لی غیرك
گفتی: الیس الله بكاف عبده
.:: خدا برای بنده‌اش كافی نیست؟ (زمر/۳۶) ::.

گفتم: در برابر این همه مهربونیت چیكار می‌تونم بكنم؟
گفتی:یا ایها الذین آمنوا اذكروا الله ذكرا كثیرا و سبحوه بكرة و اصیلا هو الذی یصلی علیكم و ملائكته لیخرجكم من الظلمت الی النور و كان بالمؤمنین رحیما
.:: ای مؤمنین! خدا رو زیاد یاد كنید و صبح و شب تسبیحش كنید. او كسی هست كه خودش و فرشته‌هاش بر شما درود و رحمت می‌فرستن تا شما رو از تاریكی‌ها به سوی روشنایی بیرون بیارن . خدا نسبت به مؤمنین مهربونه (احزاب/۴۱-۴۳)

در این غروب بی کسی

در این کوچه پس کوچه های حیرانی

در این لحظات دلواپسی

در این ثانیه های صبوری

در این سالهای مهجوری

دل ها به هوای تو در تلاطم است.

از آن هنگام که عقد خود بر سینه ام افکندی

وشکوفه ی محبتت بر درخت خزان زده ی دلم نشاندی

در مجمر جانم آتش عشق تو افتاده

تو روزی هزار بار از گذرگاه دلم عبور می کنی.

در فراقت یعقوب وار می گریم و ایوب گونه شکیب دارم.

مهدی جان

شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی تو را با لهجه گلهای نیلوفر صدا کردم

تمام شب برای باطراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم

پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس

تو را از بین گل هایی که در تنهایی ام رویید با حسرت جدا کردم

و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی:

دلم حیران و سرگردان چشمانی ست رویایی

و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم

تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم

همین بود آخرین حرفت و من بعد از عبور تلخ و غمگینت

حریم چشمهایم را به روی اشکی از جنس غروب ساکت و نارنجی خورشید

وا کردم

نمیدانم چرا رفتی؟ نمیدانم چرا؟

شاید خطا کردم و تشو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی نمیدانم کجا؟

تا کی؟ برای چه؟ ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید

و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت و بعد از رفتنت دریا چه بغضی کرد

و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد

و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه بر میداشت

تمام بال هایش غرق در اندوه و غربت شد و بعد از رفتن تو،

آسمان چشم هایم خیس باران بود و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد

من بی تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت

کسی حس کرد من بی تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد

کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد و من با آنکه میدانم تو هرگز یاد من را با عبور خود نخواهی برد

هنوز آشفته چشمان زیبای توام, برگرد ببین که سرنوشت انتظار من ، چه خواهد شد

و بعد از این همه طوفان و وهم پرسش و تردید،

کسی از پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت

تو هم در پاسخ این بی وفایی ها بگو در این راه و انتخاب آن ، خطا کردم

و من در حالتی مابین اشک و حسرت و تردید

کنار انتظاری که بدون پاسخ و سرد است

و من در اوج پاییزی ترین ویرانی یک قلب میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر نمی دانم چرا؟

شاید به رسم عادت پروانگی مان باز برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت

دعا کردم. دعا كردم

فرود آ ای عزیز دل که من از نقش غیر تو-سرای دیده با اشک ندامت شست و شو کردم

tandis-eshgh — Tue, 05 Aug 2008 17:26:18 GMT

سلام

این روزها خیلی دلم گرفته

یاد خاطرات گذشته یاد دوستان بی ریا یاد صداقت کودکی

یاد اشکها یاد بی قراریهای دل یاد بغضهای عاشقـانه

الهی تو را به بزرگیت تو را به جلالت تو را به پاکیت قسم میدهم مرا به حال خود وا مگذار

من جز تو هیچ انیسی ندارم و تـنها و تـنها تو را دارم ای قرار دلم

الهی ای شکوه هستی ای عظمت بی انتها ای نهایت عشق

من در این گوشه تاریک دنیا تو را فریاد میزنم

و تو را میخوانم

به فریادم رس ای فریاد رس بیچارگان

به این غریب محزون نظر عنایتی کن که در این دنیا غریبم و جز تو هیچ کسی ندارم

شاید که به درگاه تو عمری بنشینم
در آرزوی روی تو، وانگاه بـبـینم

دریاب که از عمر دمی بیش نمانده است
بشتاب، که اندر نفس باز پـسینم

فریاد! که از هجر تو جانم به لب آمد
هیهات! که دور از تو همه ساله چنینم

دارم هوس آنکه ببینم رخ خوبت
پس جان بدهم، نیست تمنی بجز اینم

آن رفت، دریغا! که مرا دین و دلی بود
از دولت عشق تو نه دل ماند و نه دینم

از بهر عراقی، به درت آمده‌ام باز
فرمای جوابی، بروم یا بنشینم؟

عراقی

چو بستی در بروی من به کوی صبر رو کردم
چو درمانم نبخشیدی به درد خویش خو کردم

چرا رو در تو آرم من که خود را گم کنم در تو
به خود باز آمدم نقش تو در خود جستجو کردم

خیالت ساده دل تر بود و با ما از تو یک رو تر
من اینها هر دو با آئینه‌ی دل روبرو کردم

فرود آ ای عزیز دل که من از نقش غیر تو
سرای دیده با اشک ندامت شست و شو کردم

صفائی بود دیشب با خیالت خلوت ما را
ولی من باز پنهانی ترا هم آرزو کردم

تو با اغیار پیش چشم من می در سبو کردی
من از بیم شماتت گریه پنهان در گلو کردم

ازین پس شهریارا، ما و از مردم رمیدنها
که من پیوند خاطر با غزالی مشک مو کردم

شهریار

این شعر هم تقدیم به کسی که خود میداند

منم سرگشته و حیرانت ای دوست
کنم یکباره جان قربانت ای دوست
ولی لاساز شوق وصل کویت
نهم سر بر سر پیمانت ای دوست
دلی دارم در آتش خانه کرده
میا ن شعله ها کاشانه کرده
دلی دارم که از شوق وصالت
وجودم را ز غم ویرانه کرده
من آن آواره بشکسته حالم
ز هجرانت بتا رو بر زوالم
منم آن مرغ سرگردان و تنها
پریشان گشته شد یکباره حالم
سحر سر بر سر سجاده کردم
دعایی بهر آن دلداده کردم
زحسرت ساغر چشمانم ای دوست
لبالب یکسره از باده کردم
دلا تا کی اسیر یاد یاری
ز هجر یار تا کی داغ داری
بگو تا کی زشوق روی لیلی
چو مجنون پریشان روزگاری
پریشانم پریشان روزگارم
من آن سرگشته هجر نگارم
کنون عمریست با امید وصلت
درون سینه آسایش ندارم
زهجرت روز و شب فریاد دارم
ز بیدادت دلی ناشاد دارم
درون کوهسار سینه خود
هزار کشته چون فرهاد دارم
چرا ای نازنینم بی وفایی
دمادم با دل من در جفایی
چرا آشفته کردی روزگارم
عزیزم دارد این دل هم خدایی

مینای مهتاب

tandis-eshgh — Sat, 12 Jul 2008 07:58:18 GMT

ای چراغ شام تار بینوایان

در کویر تیرگیها

رهنوردی غمگین و رنجورم

دیده ام هرجا که می‌چرخد

نشان از کورسویی نیست.

سینه مالان می‌خزم بر خار و خارا سنگ این وادی

می‌زنم فریاد، اما ضجه ام را بازگویی نیست!

ایزدا، پاک آفرینا، بی همانندا،

جان پاکم سوی تو پر می‌کشد، چون مرغ دست آموز

آنکه می‌پیچد به پای جان من ابلیس نادانی است

رازپوشا، من سیه رویی پشیمانم

هر سر موی سیاهم آیه شام سیه رویی است

رشته موی سپیدم پرتو صبح پشیمانی است

زندگی بخشا

هر زمان از مرگ یاد آرم

بند بند استخوانم می کشد فریاد از وحشت

ز آنکه جز آلودگی ره توشه‌ای در عمق جانم نیست

وای اگر با این تهیدستی، به درگاه تو روی آرم

گر تهیدست و گنهکارم، پشیمانم

جز زبان اشک خجلت، ترجمانم نیست.

ای خدای کهکشانها،

تا ببینم در سکوتی سرد و سنگین آسمانت را

نیمه شبها دیده می‌دوزم به اخترهای نورانی

تا دیار کهکشانها می‌پرم، با بال اندیشه

لیک من می‌مانم و اندیشه و اقلیم حیرانی

در درون جان من، باغی ز توحید است

اما حیف

گلبنانش از غبار معصیتها سخت پژمرده است

وز سموم بس گنه، این باغ، افسرده است

تا بشوید گرد را از چهره این باغ

بر سرم گسترده کن ای مهربان، ابر هدایت را

تا بخشکد بوستان جان من در آتش غفلت

برمگیر از پهن دشت خاطرم چتر عنایت را

کردگارا،

گفتگوی با تو عطر آگین کند موج نفسها را

آنچه خرم می کند گلزار دل را گفتگو با توست

نیمه شبها دوست می‌دارم به درگاهت نیایش را

ندبه من می‌دواند بر رخم باران اشک شرم

تا بدین باران شکوفاتر کند باغ ستایش را

سر به محراب تو ساید شرمگین مردی گنه آلود

ای خدا، بشنو نوای بنده‌ آلوده دامان را

غمگسارا، سینه ام از غم گرانبار است

مهربانا، خلوتم از گریه لبریز است

ای خدا، تنها تو‌ می بینی به جانم اشک پنهان را

تا نقش روی خوب تو بر دل رقم زدیم

بر نقش غیر، از سر غیرت قلم زدیم

مهرت چنان در آینه سینه بر فروخت

آتش ز سوز غم به دل جام جم زدیم

بر جان و سر، نخست بر افشانده ایم دست

روزی کز اشتیاق به کویت قدم زدیم

عمری است تا به راه طلب خارهای غم

در پای دل، به شوق طواف حرم زدیم

با ما ز بیش و کم چه زنی دم؟ که پشت پای

از همت بلند٬ به هر بیش و کم زدیم

در دور زندگی، همه را شادی آرزوست

ماییم زین میانه که بر درد و غم زدیم

یک جلوه کرد روی حقیقت به چشم دل

زان روی، دستگاه ریا را به هم زدیم

از درد می بر آتش دوزخ زنیم آب

زان جامها که هر شب و هر صبحدم زدیم

«واجد» کجا رود ز در دوست ناامید؟

کاین در به بوی لطف و امید کرم زدیم

«واجد شیرازی»

السلام علیک یا صاحب الزمان(ع)

کو پيک صبح تا گله هاي شب فراق-با آن خجسته طلعت فرخنده پي کنم

امشب غريبانه کوچه را مي گذرم و فردا شهر غريبي را سفر...
امروز تاريکتر از ديشب فردا را نمي دانم...!
ديروزم مانده امروز نيامده ! فردا...!
تمام نوشته هايم خط خط قدم هايي است که ناتوان به سويت شتابزده شده اند؟
ولي بي فايده از نديدن تو کوچه را بر مي گردند. به اميد فردايي که نمي دانم...
صداي برگشتني دوباره زمزمه ي کوچه...
دوباره...سه باره... و چندباري شنيده مي شود ولي ديده نه!
پژواک انتظار بود و بس! انتظاري ترسناکتر از شبهاي بي شبگرد که هر
شب کابوسم مي شود.
دارم تمام مي شوم!
سکوتي ممتد انتهاي کوچه فريادم مي زند که بيا !
من مي روم !مي روم و ميروم و ... مي روم
ولي کوچه پاياني ندارد !
غرق بي نهايتش شدم و ديگر حتي خودم را هم پيدا نکردم.
خدا نگهدارم!!!

سلام ای غروب غریبانه دل

سلام ای طلوع سحرگاه رفتن
سلام ای غم لحظه های جدایی
خداحافظ ای شعر شبهای روشن

خداحافظ ای شعر شبهای روشن
خداحافظ ای قصه عاشقانه
خداحافظ ای آبی روشن عشق
خداحافظ ای عطر شعر شبانه

خداحافظ ای همنشین همیشه
خداحافظ ای داغ بر دل نشسته
تو تنها نمی مانی ای مانده بی من
تو را می سپارم به دلهای خسته

تو را می سپارم به مینای مهتاب
تو را می سپارم به دامان دریا
اگر شب نشینم اگر شب شکسته
تو را می سپارم به رویای فردا

به شب می سپارم تو را تا نسوزد
به دل می سپارم تو را تا نمیرد
اگر چشمه واژه از غم نخشکد
اگر روزگار این صدا را نگیرد

خداحافظ ای برگ و بار دل من
خداحافظ ای سایه سار همیشه
اگر سبز رفتی اگر زرد ماندم
خداحافظ ای نوبهار همیشه

حلقه عشق

tandis-eshgh — Fri, 20 Jun 2008 18:33:18 GMT

زودتر کاش به سر منزل مقصود رسد سحری جلوه کند این شب ظلمانی را

الهی ستایش تنها از آن توست، که تاریک کوچه های شب را روشنای روز بخشیدی؛

و ظلمت را مغلوب سپیدی گردانیدی؛ طلوع را آفریدی و پرتو نورانیش را بر دل و جانم تابانیدی.

ای مهربان همیشه، تمام توانم از توست؛ که دیروزم را به امروز پیوند دادی تا بمانم و دیگربار

تو را بخوانم. کاش می شد فردا نیز در سایه سار مهربانیهای پنهان و آشکارت سطر سطر

سپیده را به تماشا بنشینم و هرگز روزها و شبان داغ هیچ گناهی را نبینم.

ای همیشه مهربان، دلم را با تمامت عشق به استقبال یادت آورده ام و پریشانیهایم را نذر

آرزوهای دیرینه ام کرده ام تا هرگز پیمانت نگسلم. مرا از کژیها بازدار و لحظه ای به خودم

وامگذار؛ و غبار زخمهای کهنه و اندوهان تازه ام را فرو بنشان؛ و مرا به خود بخوان.

آفریدگارا، آرزوهایم را در سفره گسترده نعمتهایت به اجابت رسان، که فقط کرامت تو حاجت

روایم می سازد. پاداشی بیکران بر بندگیم برسان؛ روزی روا و فراوانم از نعمتهایت نصیب

گردان؛ در پناهگاه راستینت، از غم و اندوه امانم بخش؛ دریچه ای از رحمت در برابرم بگشا تا

از اندوه روزگارانم برهاند؛

ای مهرورزترین مهرورزان.

دل از من برد و روی از من نهان کرد

خدا را با که این بازی توان کرد

شب تـنهاییم در قصد جان بود

خیالش لطف‌های بی‌کران کرد

چرا چون لاله خونین دل نباشم

که با ما نرگس او سرگران کرد

که را گویم که با این درد جان سوز

طبـیبم قصد جان ناتوان کرد

بدان سان سوخت چون شمعم که بر من

صراحی گریه و بربط فغان کرد

صبا گر چاره داری وقت وقت است

که درد اشتیاقم قصد جان کرد

میان مهربانان کی توان گفت

که یار ما چنین گفت و چنان کرد

عدو با جان حافظ آن نکردی

که تیر چشم آن ابروکمان کرد

حافظ

آمدي، وه كه چه مشتاق و پريشان بودم

تا برفتي ز برم، صورت بيجان بودم

نه فراموشيم از ذكر تو خاموشي بود

كه در انديشه اوصاف تو حيران بودم

بي تو در دامن گلزار نخفتم يك شب

كه نه، در باديه خار مغيلان بودم

زنده مي كرد مرا دم بدم اميد وصال

ورنه دور از نظرت كشته هجران بودم

به تولاي تو در آتش محنت چو خليل

گوييا در چمن لاله و ريحان بودم

تا مگر يك نفسم بوي تو آرد دم صبح

همه شب منتظر مرغ سحرخوان بودم

«سعدي» از جور فراقت همه روز اين مي گفت:

عهد بشكستي و من بر سر پيمان بودم

السلام علیک یا صاحب الزمان (ع)

تو همون حس غریبی که همیشه با منی

تـو بهونــه هر عاشق واسه زنده بودنی

تــو امیــد انتظـاری تـو دلای نــا امیــد

مثــل دیــدن ستــاره تــو شبــای نـا پدید

بـا توام بــا تو کـه گفتی تکیه گـاه عاشقـایی

می دونم یه دنیا نوری ساده ای بی انتهایی

مثل لالایی بــارون تــو کــویــر بـی صـدایی

تو خود عشقی میدونم نـاجی فــاصـلـه هـایی

عمریــه دلم گـرفته گِـلـه دارم از جـدایـی

خدای همیشه حاضر تو کجایی تو کجایی

تو کجایی.. تو کجایی...

الهی نگاهم را باران بیاموز...

tandis-eshgh — Tue, 20 May 2008 14:47:18 GMT

الهی٬ کوچه های دلم دلگیرند از سکوت، از تاریکی از غبار.

خدایا٬ می ترسم از این افتادنها و برنخاستن ها.

می ترسم از خودم، از این تارها که وجودم را گرفته اند

٬ می ترسم از اینکه رهایم کنی و به خویشم واگذاری.

یا لطیف٬ نور عنایتت را بر پنجره های غبارآلود دلم بتابان؛

سکوت لبهایم را فریاد بیاموز و نگاهم را باران.

دستان بسته ام را پرواز بیاموز تا کبوتران استغاثه ام آسمان حضورت را تجربه کنند.

مرا از خویش رهایم کن و به خود بخوان. به خود بخوان و در خود بمیران.

الهی٬ سپاس تو را که با یادت آرام می گیرم و با نامت قدم بر می دارم.

با تو می شود کوهها را در نوردید و به قله های روشنایی رسید

در جنگلهای دور دست اتراق کرد و از چشمه های زلال برکت نوشید.

یا ستار٬ تویی که دامن آلوده ام را می بینی و رسوایم نمی کنی؛

تویی که پاهای فرسوده از گناهم را می شناسی و نمی شناسی؛

چه بگویم؟ که هر چه هست تو می دانی

جانا ز فراق تو این محنت جان تا کی

دل در غم عشق تو رسوای جهان تا کی

چون جان و دلم خون شد در درد فراق تو

بر بوی وصال تو دل بر سر جان تا کی

نامد گه آن آخر کز پرده برون آیی

آن روی بدان خوبی در پرده نهان تا کی

در آرزوی رویت ای آرزوی جانم

دل نوحه کنان تا چند، جان نعره ‌زنان تا کی

بشکن به سر زلفت این بند گران از دل

بر پای دل مسکین این بند گران تا کی

دل بردن مشتاقان از غیرت خود تا چند

خون خوردن و خاموشی زین دلشدگان تا کی

ای پیر مناجاتی در میکده رو بنشین

در باز دو عالم را این سود و زیان تا کی

اندر حرم معنی از کس نخرند دعوی

پس خرقه بر آتش نه زین مدعیان تا کی

گر طالب دلداری از کون و مکان بگذر

هست او ز مکان برتر از کون و مکان تا کی

گر عاشق دلداری ور سوخته‌ ی یاری

بی نام و نشان می‌ رو زین نام و نشان تا کی

گفتی به امید تو بار ات بکشم از جان

پس بارکش ار مردی این بانگ و فغان تا کی

عطار همی بیند کز بار غم عشق اش

عمر ابدی یابد عمر گذران تا کی

عطار

ندانمت به حقيقت که در جهان به که مانی

جهان و هرچه در او هست صورتند و تو جانی

به پای خويشتن آيند عاشقان به کمندت

که هر که را تو بگيری ز خويشتن برهانی

من ای صبا ره رفتن به کوی دوست ندانم

تو مي روی به سلامت سلام ما برسانی

تو پرده پيش گرفتی و ز اشتياق جمالت

ز پرده ها بدر افتاد رازهای نهانی

مرا مپرس که چونی , به هر صفت که تو خواهی

مرا مگو که چه نامی , به هر لقب که تو خوانی

بر آتش تو نشستيم و دود شوق برآمد

تو ساعتی ننشستی که آتشم بنشانی

سـعدی

الهي٬ كن عطايم باده عشق كه نايد از دلم جز ناله عشق

tandis-eshgh — Tue, 01 Apr 2008 09:45:18 GMT

یا نور

کوچه‌های تاریک روزهایم را با چراغ نام تو روشن نگه داشته‌ام. می‌خوانمت بلندتر از همیشه.

صدایت می‌کنم در حجم افقهای مه‌آلودی که چشم‌اندازم را تیره کرده‌اند.

ای امید دلهای بی‌پناه٬

گناهان بی‌شمارم را سر بر دیوار می‌کوبم و در غروبی چنین دلگیر،

امیدوار طلوع خورشید بخشایشت هستم.

روشنم کن و جاری؛ چون رودی که آفتاب در چشمانـش خانه کرده است

الهي٬ كن عطايم باده عشق

كه نايد از دلم جز ناله عشق

الهي٬ كن قبول اين بـينوا را

مكن محروم كويت اين گدا را

الهي٬ آتشي بر سينه افروز

سرا پاي وجودم ساز پر سوز

الهي٬ كن عطا دل را نوایي

بده با لطف خود دل آشنایي

الهي٬ دل ز غيرت پاك بنما

فروتن كن مرا چون خاك بنما

الهي٬ نور اميدم عطا كن

مرا دور از غم و پاك از خطا كن

الهي٬ ده صفا روح و روانم

بسوزان از فروغ عشق جانم

الهي٬ عفو خود را كن نصيبم

كرامت كن كه من زار و غريبم

الهي٬ اي صفاي آفرينش

ببخشا بنده ات را ملك بينش

الهي٬ اي كريم و حي و داور

تویي افتادگان را يار و ياور

الهي٬ اي جهان را باني عشق

مرا از مرحمت كن فاني عشق

الهي٬ تكيه گاه هستي من

فزون گردان تو شور و مستي من

الهي٬ اي جهان دار و جهانبان

پناهم ده بكوي لطف و غفران

الهي٬ عبد و مسكين و ذليلم

در اين ره لطف تو باشد دليلم